Deliyi dokuz koyden kovarlar dedim, inanmadılar meğersem doğru söyleyeni kovuyorlarmış. Aradaki farkı çözemedim. Ama başından beri hunili bizdik, siz bilmiyordunuz.

Biz de yavaştan gidelim artık.

Biz dedim, gidelim. Bir yerlere. Hadi. Çok geç kaldık.

Aaa şu giden feribot mu ya bak yine kaçırdık, boşver kaçsın daha uzaklara gidelim. Aslında neresi olursa. Gidelim sevgilim artık, lütfen. Gitmek için önce gelmen lazım yalnız, bil diye.

Ne dedin? Efendim? Geri dönüş mü?

Yok kalmamış ondan.

School.

Sonra niye Türkiye bu halde derler, hep bu komşu teyzeler.

Eve gelen misafir teyze: Sen ne olmak istiyorsun kızım?

Ben: Güzel sanatlar okumak istiyorum, kursa falan gidiyorum işte.

Teyze: Hmm, ”OLSUN” yavrum ya, napalım. :/

Te allaam yaa, kalk git. Zaten benim koltuğuma oturmuş. 

Yine yolda yanlış insanlarla karşılaştığımız bir günün akşamındayız. Belki de yol mu yanlıştı ki. Yoksa öyle miydi ya, hay Allah.

Sanki,

“Karnın mı acıktı?”, “Çişin mi geldi?” sorarmış gibi “Ayrıldınız mı?” diye soran insanlar var. Var yani. Bilin diye söylüyorum. Onları sikeyim, bana bir şey olmasın falan da demicem, bana yine bir şey olmasın da gerek yok böyle şeylere. 

kucukhanim:

Buralarda bir aralar beyazleblebi vardı, hatırlar mısınız? Hani sesi çıkmıyor artık. Neden çıkmıyor biliyor musunuz? Çünkü onu yedik. Biz yedik. Yedik yani. Çok kolay oldu.